ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ  ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ  ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ   ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ "ΠΟΡΦΥΡΟΓΕΝΝΗΤΟΣ"
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ
  ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΑΓ. ΒΑΡΒΑΡΑΣ   ΘΕΟΛΟΓΙΚΟ ΟΙΚΟΤΡΟΦΕΙΟ   ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ
Φωνή Κυρίου |Διακονία | Εορτολόγιο | Πολυμέσα

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ

ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟ

ΑΛΦΑΒΗΤΙΚΟ ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟ

11 Ιουνίου


† Μνήμη τῶν ἁγίων ᾿Αποστόλων Βαρθολομαίου καί Βαρνάβα.

Τό ὄνομα ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ σημαίνει «υἱός τοῦ Θολομαίου». Οἱ πληροφορίες γιά τόν ᾿Απόστολο Βαρθολομαῖο στήν Καινή Διαθήκη καί τήν ἐκκλησιαστική παράδοση εἶναι ἐλάχιστες. Τό ὄνομά του ἀναγράφεται μόνον στήν ἀναφορά τῶν ὀνομάτων τῶν Δώδεκα ᾿Αποστόλων144. ῾Η ᾿Εκκλησία τόν ἐταύτισε μέ τόν Ναθαναήλ, τοῦ ὁποίου τό ὄνομα ἀναφέρεται πάντοτε μέ αὐτό τοῦ Φιλίππου. Καταγόταν ἀπό τήν Κανά τῆς Γαλιλαίας. Προφανῶς τό ὄνομα Βαρθολομαῖος χαρακτηρίζει τό πατρώνυμο τοῦ Ναθαναήλ. Οἱ λόγοι τῆς ταυτίσεως αὐτῆς εἶναι· α) ὅτι στούς καταλόγους τῶν Μαθητῶν στά Συνοπτικά Εὐαγγέλια145 καί στίς Πράξεις146 ὀνομάζεται μόνο ὡς Βαρθολομαῖος, ἐνῶ στό κατά ᾿Ιωάννην Εὐαγγέλιον147 μόνο ὡς Ναθαναήλ. β) ῞Οτι στούς καταλόγους αὐτούς συγκαταριθμεῖται μόνο μέ τόν Φίλιππο καί αὐτό εἶναι σύμφωνο πρός τήν πληροφορία τοῦ ᾿Ιωάννου, ὅτι ὁ Φίλιππος προσκαλεῖ τόν Ναθαναήλ, γιά νά δεῖ τόν Μεσσία ᾿Ιησοῦ. ῾Ο ἱερός Αὐγουστίνος148 ὑπεστήριζε ὅτι ὁ ᾿Ιησοῦς δέν ἐπέλεξε τόν Ναθαναήλ ὡς μαθητή Του, διότι ἐγνώριζε τό Νόμο, ἐνῶ οἱ Μαθητές ὅλοι ἦσαν ἀγράμματοι, ἀλλά στόν ᾿Ιωάννη149 ὁ Ναθαναήλ ἐμφανίζεται ὡς Μαθητής τοῦ Κυρίου. ῾Ο Εὐαγγελιστής ᾿Ιωάννης, δοθέντος τοῦ ὅτι οἱ ᾿Ιουδαῖοι εἶχαν συνήθως δύο ὀνόματα, προετίμησε, φαίνεται, τό ὄνομα Ναθαναήλ ὡς ἐκφραστικώτερο (σημαίνει ὁ Θεός δίδει) ἀντί τοῦ πατρωνυμικοῦ ὀνόματος Βαρθολομαῖος.

῾Ο ἐκκλησιαστικός ἱστορικός Εὐσέβιος ἀναφέρει τήν πληροφορία ὅτι ὁ Βαρθολομαῖος ἐκήρυξε στήν ᾿Ινδία, ὅπου ἐθανατώθηκε στήν πόλη Οὐρβανούπολη. Κάποιες ἄλλες μαρτυρίες ἀναφέρουν πώς ἐκήρυξε στήν Εὐδαίμονα ᾿Αραβία, τήν Καραμανία καί τήν Αἰθιοπία. Σύμφωνα μέ ἄλλη παράδοση, στά τέλη τῆς ζωῆς του εὑρέθηκε νά κηρύττει στή Μεγάλη ᾿Αρμενία, ὅπου συνελήφθη ἀπό τούς εἰδωλολάτρες καί ἐθανατώθηκε μέ σταυρικό θάνατο, μέ τό κεφάλι πρός τά κάτω, κατά διαταγή τοῦ βασιλέως ᾿Αστυάγη. Τό ἱερό λείψανο τοῦ ῾Αγίου ᾿Αποστόλου Βαρθολομαίου ἐκλείσθηκε σέ λίθινη σαρκοφάγο, ἐρρίφθη στή θάλασσα καί ἐκβράσθηκε στίς νήσους Λιπάρες.

Τό ὄνομα ΒΑΡΝΑΒΑΣ εἶναι ἀπό ἐκεῖνα πού κυριαρχοῦν στίς Πράξεις τῶν ᾿Αποστόλων. Τό ὄνομα του ἦταν ᾿Ιωσήφ ἤ ᾿Ιωσῆς, ἐνῶ οἱ ᾿Απόστολοι τόν μετονόμασαν Βαρνάβα, πού σημαίνει «υἱός παρακλήσεως»150. ῏Ηταν ᾿Ιουδαῖος Λευΐτης, Κύπριος στό γένος, καί ἐζοῦσε στήν Παλαιστίνῃ κατά τούς χρόνους τοῦ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ.

Τήν πρώτη πληροφορία γιά τή συμμετοχή τοῦ Βαρνάβα στήν πρώτη ᾿Εκκλησία τήν εὑρίσκουμε στίς Πράξ. 4, 36-37· «᾿Ιωσήφ δέ ὁ ἐπικληθείς Βαρνάβας ἀπό τῶν ἀποστόλων, ὅ ἐστι μεθερμηνευόμενον υἱός παρακλήσεως, Λευΐτης, Κύπριος τῷ γένει, ὑπάρχοντος αὐτῷ ἀγροῦ πωλήσας ἤνεγκεν τό χρῆμα καί ἔθηκεν πρός τούς πόδας τῶν ἀποστόλων». Τό κείμενο αὐτό ἀναφέρεται στήν ταυτότητα τοῦ ᾿Αποστόλου Βαρνάβα, τήν πώληση ἑνός κτήματός του καί τήν προσφορά τῶν χρημάτων στήν πρώτη Χριστιανική κοινότητα τῶν ῾Ιεροσολύμων, στήν ὁποία ἀνῆκε151.

Μέ τό πρόβλημα τῆς ἑρμηνείας τοῦ ὀνόματος τοῦ Βαρνάβα ἔχουν ἀσχοληθεῖ τόσο οἱ ἀρχαῖοι ὅσο καί οἱ νεώτεροι ἑρμηνευτές. Τό ἐνδιαφέρον αὐτῶν τῶν ἐρευνητῶν εἶναι εὔλογο, γιατί τό νέο αὐτό ὄνομα, σύμφωνα μέ τίς Πράξεις, ἔχει μεγάλη ἱστορική καί θεολογική σημασία.

῾Ο ἱερός Χρυσόστομος, σχολιάζοντας τήν ἑρμηνεία τοῦ ὀνόματος «Βαρνάβας», ὡς «υἱός παρακλήσεως» ἀπό τούς ᾿Αποστόλους, ἑρμηνεύει θεολογικά τήν περίπτωση· «Καί δοκεῖ μοι ἀπό τῆς ἀρετῆς εἰληφέναι τό ὄνομα, ὡς πρός τοῦτο ἱκανός ὤν καί ἐπιτήδειος». ῾Ο Α. Κ῝῏ὖὦὸἶἣὰὃὃ προσπαθεῖ νά παραγάγει τό ὄνομα Βαρνάβας ἀπό τό Βάρ-Νεβαά, πού σημαίνει «υἱός ἀλήθειας». ῾Ο Η.Η. ῤὸὃὶὦ εἰσηγεῖται τήν προέλευση τοῦ ὀνόματος ἀπό τό Βάρ-Νεβουά, πού σημαίνει «υἱός προφητείας». ῾Ο Α. ἃ῏ἂὖὗ ἀμφισβητεῖ τήν ἐτυμολογική ἐξήγηση τοῦ ῤὸὃὶὦ γιατί δέν ἀποδίδει, ὅπως ἰσχυρίζεται, τό ὄνομα αὐτό τό «υἱός παρακλήσεως». Σύμφωνα μέ τόν Ε. Ρἶὸ῟ὴ῍ὸὃ, στήν Παλμύρα εὑρέθηκε μιά ἐπιγραφή πού ἔγραφε «Βὰἶ Νὸὲ῏», δηλαδή «υἱός τοῦ Νὸὲ῏». Αὐτό τό θρησκειολογικό ὑπόβαθρο τοῦ ὀνόματος τοῦ Βαρνάβα ὑποστήριξε καί ὁ Α.ὒ. ἲὸἂὖὖἣὰὃὃ. ῾Ο ὓ.Ρ.ἒ. Ηὰὃὖ῏ὃ στό συνοπτικό ἀλλά ἐνδιαφέρον ῾Υπόμνημά του στίς Πράξεις ὑποστηρίζει ὅτι τό ὄνομα Βαρνάβας δέν σημαίνει «υἱός παρακλήσεως», ἀλλά «υἱός τοῦ Νὸὲ῏» ἤ «υἱός τοῦ προφήτου» καί ὅτι εἶναι ἀπίθανο ἕνας, ὁ ὁποῖος γνωρίζει ἀραμαϊκά, νά ἔκανε αὐτό τό λάθος. Πιστεύει ἀκόμη ὁ Ηὰὃὖ῏ὃ ὅτι τό «υἱός παρακλήσεως» ἦταν γραμμένο στήν πηγή τῶν Πράξ. 13,1, δηλαδή στόν κατάλογο τῶν ὀνομάτων τῶν Προφητῶν, ἀπέναντι ὅμως ἀπό τό Μὸὃὰὸὃ (Μὸὃὰ῍ὸἣ), πού σημαίνει πράγματι «υἱός παρακλήσεως» ἤ «ὁ παρηγορῶν». ῾Ο Εὐαγγελιστής Λουκᾶς ἐνόμισε ὅτι ἀναφερόταν στόν Βαρνάβα καί τό μετέφερε κατά τή σύνταξη στό Πράξ. 4,36.

῎Εχουμε τή γνώμη ὅτι ὁ ἱερός συγγραφέας δέν μετέφρασε κατά λέξη τό ὄνομα «Βαρνάβας», τό ὁποῖο εἶναι ἀραμαϊκό καί προέρχεται ἀπό τή λέξη Βάρ=υἱός καί τή ρίζα Νεβουά ἀπό τήν ὁποία παράγεται καί λέξη Νεβί=προφήτης, ἀλλά ἀπέδωσε τή θεολογική καί ἱστορική σημασία.

Πιθανόν ἑρμηνεία τοῦ ὀνόματος «Βαρνάβας», μέ τό «υἱός παρακλήσεως», τό ὁποῖο εἶναι ἕνας σημιτισμός, νά καταχωρήθηκε στό κείμενο ἀπό τήν πηγή τοῦ ἱεροῦ συγγραφέως. Πάντως, ἐκφράζει κάποιον, ὁ ὁποῖος παρακαλεῖ καί αὐτός εἶναι συνήθως προφήτης. ῾Ο προφήτης ἔχει τό χάρισμα νά διδάσκει καί νά προτρέπει πρός οἰκοδομή, ὁπότε ὀρθά ἀποδόθηκε ὁ χαρακτηρισμός αὐτός στόν Βαρνάβα. Πρόκειται γιά μιά μαρτυρία τῶν Πράξεων, ὁποία ἐκφράζει τήν ἰδιαίτερη διάκριση τήν ὁποία εἶχε ὁ «Κύπριος λευΐτης» στήν πρώτη ἐκκλησιαστική κοινότητα καί ἐπισημαίνει τή συμβολή του στή διάδοση τοῦ Εὐαγγελίου. ᾿Από ἱστορικῆς πλευρᾶς, πού μᾶς ἐνδιαφέρει ἰδιαίτερα στήν προκειμένη περίπτωση, ὁ Βαρνάβας ἦταν πράγματι ἕνας Προφήτης152, ὁ ὁποῖος «παρεκάλει» τούς νεοφώτιστους πιστούς στήν ᾿Αντιόχεια καί τούς προέτρεπε «τῇ προθέσει τῆς καρδίας προσμένειν τῷ Κυρίῳ»153.

Οἱ Πράξεις 4,36-37 ἀποδίδουν καί τήν κοινωνική πλευρά τοῦ ἔργου τοῦ Βαρνάβα. ῾Η προσφορά τῶν χρημάτων ἀπό τήν πώληση τοῦ κτήματός του πρός τούς ᾿Αποστόλους γιά τήν ἀνακούφιση τῶν πτωχῶν ἀδελφῶν καί ἀντιμετώπιση τῶν οἰκονομικῶν ἀναγκῶν τῆς Χριστιανικῆς κοινότητας τῶν ῾Ιεροσολύμων, καθώς καί ὀργάνωση καί λειτουργία της, ἦταν ἀληθινά πράξη παρακλήσεως. ῾Επομένως, ὀρθά καί εὔστοχα ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς ἀπέδωσε τήν ὀνομασία «Βαρνάβας» μέ τό «υἱός παρακλήσεως», γιατί πραγματικά ἐκφράζει τό πνευματικό καί κοινωνικό ἔργο τοῦ προσώπου πού φέρει τό ὄνομα καί τονίζει τό γεγονός τῆς εἰσόδου του στό λειτούργημα τοῦ προφήτου καί διδασκάλου.

᾿Ασφαλῶς, τό φαινόμενο τῆς χρησιμοποιήσεως ἑνός νέου ὀνόματος, τοῦ ὁποίου ἑρμηνεία ἐκφράζει τήν προσωπικότητα ἤ κάποια χαρακτηριστικά αὐτοῦ πού τό φέρει, παρουσιάζεται καί σέ ἄλλες περιπτώσεις τῆς Κ.Δ. Στήν περίπτωσή μας ὅμως εἶναι χαρακτηριστικό ὅτι νέα ἐπωνυμία «Βαρνάβας» ἀντικατέστησε πλήρως τό ἀρχικό ὄνομα τοῦ ἀποστόλου «᾿Ιωσήφ» ἤ «᾿Ιωσῆ», τό ὁποῖο ἐχρησιμοποιήθηκε μόνο μιά φορά στίς Πράξεις. Τό νέο ὄνομα, τό ὁποῖο καθιέρωσαν οἱ ᾿Απόστολοι χρησιμοποιεῖται πάντοτε ἀπό τόν Λουκᾶ καί ἀπό τόν Παῦλο στίς ἐπιστολές του.

Πότε ἀκριβῶς ἔγινε Χριστιανός ὁ Βαρνάβας, δέν μᾶς πληροφοροῦν οἱ Πράξεις καί τά λοιπά βιβλία τῆς Καινῆς Διαθήκης. Αὐτό θά εἶχε ἰδιαίτερη σημασία, γιατί θά γνωρίζαμε ἀπό πότε ὑπῆρχε συμμετοχή τοῦ κυπριακοῦ στοιχείου στόν ἀρχέγονο Χριστιανισμό. Παρ᾿ ὅλα αὐτά παράδοση τῆς ᾿Εκκλησίας διασώζει διάφορες ἀπόψεις γιά τό θέμα τοῦ χρόνου τῆς μεταστροφῆς τοῦ Βαρνάβα στόν Χριστό· α) ῾Ο συγγραφέας τῶν Ψευδοκλημεντίων ἀναφέρει ὅτι ὁ Βαρνάβας μεταστράφηκε πολύ ἐνωρίς καί ἦταν μεταξύ τῶν πρώτων πού ἀκολούθησαν τόν Χριστό. ῾Ο Κύπριος μοναχός ᾿Αλέξανδρος στό ᾿Εγκώμιό του γιά τόν Βαρνάβα, τοποθετεῖ τή μεταστροφή τοῦ ἀποστόλου μετά τή θεραπεία τοῦ παραλυτικοῦ στήν προβατική κολυμβήθρα154 ἀπό τόν ᾿Ιησοῦ. β) Κατά τή μαρτυρία τοῦ Κλήμεντος τοῦ ᾿Αλεξανδρέως καί ἄλλων Πατέρων τῆς ᾿Εκκλησίας, ὁ Βαρνάβας ἦταν ἕνας ἀπό τούς ῾Εβδομήκοντα ᾿Αποστόλους τοῦ Κυρίου καί μάλιστα, κατά τήν πληροφορία τοῦ ᾿Εγκωμίου, ὁ «πρῶτος καί ἔξαρχος καί κορυφαῖος».

Στό σημεῖο αὐτό ἀξίζει νά ἐπισημάνουμε καί τό γεγονός τῆς συγχύσεως, ὁποία ἐπικρατοῦσε στή χειρόγραφη παράδοση μεταξύ τῶν ὀνομάτων τοῦ ᾿Ιωσήφ - Βαρνάβα καί τοῦ ᾿Ιωσήφ - Βαρσαββᾶ. Τό πρόβλημα αὐτό εἶναι γνωστό καί στόν ῞Αγιο ᾿Ιωάννη τόν Χρυσόστομο, ὁ ὁποῖος ἔκανε σαφή ἀντιδιαστολή τῶν δύο διαφορετικῶν προσώπων. ῾Ο Βαρνάβας ἀναγνωρίζεται μεταξύ τῶν παλαιῶν Μαθητῶν. Μάλιστα, ἦταν τόσο μεγάλη διάκρισή του, πού σύμφωνα μέ τήν ἀρχαία παράδοση τῆς ᾿Εκκλησίας μποροῦσε νά ἦταν ὑποψήφιος μεταξύ τῶν δύο, ἀπό τούς ὁποίους ὁ ἕνας θά ἀντικαθιστοῦσε τόν ᾿Ιούδα καί θά συμπλήρωνε τόν κύκλο τῶν Δώδεκα. ῾Επομένως, ὁ Βαρνάβας πιθανόν ἀνῆκε στόν κύκλο τῶν ἑκατόν εἴκοσι Μαθητῶν, γι᾿ αὐτό ἦταν ἐνεργό μέλος τῆς πρώτης Χριστιανικῆς κοινότητος, ὁποία ἄρχισε νά λειτουργεῖ συστηματικά ἀπό τήν μέρα τῆς Πεντηκοστῆς. ᾿Ακόμη καί ὁ τίτλος «υἱός παρακλήσεως», ὁ ὁποῖος δείχνει τή χαρισματική δωρεά τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος, τοῦ «Παρακλήτου»155, ὑπονοεῖ τή συμμετοχή τοῦ Βαρνάβα τήν μέρα τῆς Πεντηκοστῆς στόν κύκλο τῶν ἑκατόν εἴκοσι Μαθητῶν κατά τήν ἐπιφοίτηση τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος.

᾿Αξίζει νά σημειώσουμε ὅτι εἶναι πρώτη φορά μετά τήν Πεντηκοστή πού ἔχουμε στίς Πράξεις τή χρήση τοῦ ὅρου «Παράκλητο υἱός παρακλήσεως»156.

῾Ο Βαρνάβας, σύμφωνα μέ τίς πληροφορίες τῶν Πράξεων, γιά ἕνα μεγάλο χρονικό διάστημα, μέχρι νά ἀναδειχθεῖ ὁ Παῦλος καί νά συνεχίσει τό ἔργο τῆς ἱεραποστολῆς στά ἔθνη, θά εἶναι ἐξέχουσα μορφή στόν ἑλληνιστικό χριστιανικό κύκλο τῶν μαθητῶν καί ἀπό τίς πιό ἐξέχουσες μορφές γενικά τῆς πρώτης ᾿Εκκλησίας. ᾿Αλλά καί κατά τή διάρκεια τῆς κοινῆς ἱεραποστολικῆς δράσεως τῶν δύο ἀνδρῶν ὁ Βαρνάβας διατηρεῖ τό κύρος καί τήν αἴγλη του, ὅπως μαρτυροῦν τά παρακάτω γεγονότα· 1) ῾Η μεσολάβηση τοῦ Βαρνάβα, γιά νά παρουσιασθεῖ ὁ πρώην διώκτης τοῦ Χριστιανισμοῦ Παῦλος στούς ᾿Αποστόλους157. ῾Ο ᾿Απόστολος Βαρνάβας, μέ τήν ἐνέργειά του αὐτή, συνέβαλε σημαντικά στήν ἐξέλιξη τῶν γεγονότων τῆς ἀρχέγονης ᾿Εκκλησίας. ᾿Επικυρώθηκε μεταστροφή καί ἀναγνώριση τοῦ ᾿Αποστόλου τῶν ᾿Εθνῶν καί ἐξασφαλίσθηκε ἑνότητα τῆς ᾿Αποστολικῆς ᾿Εκκλησίας. 2) ῾Η πρόταξη τοῦ ὀνόματος τοῦ Βαρνάβα καί κατόπιν τοῦ Παύλου τονίζει τή διάκριση τοῦ Βαρνάβα καί τήν ἀναγνώριση τῆς προσφορᾶς του ἀπό τήν πρώτη Χριστιανική κοινότητα τῶν ῾Ιεροσολύμων, σ᾿ ἀντίθεση μέ τόν Παῦλο, ὁ ὁποῖος δέν εἶχε νά ἐπιδείξει ἀκόμη ἀνάλογο ἔργο. 3) ῾Η ἐντύπωση πού προκλήθηκε στούς κατοίκους τῶν Λύστρων ἀπό τήν παρουσία καί τή δράση τῶν δύο ἱεραποστόλων στόν τόπο τους εἶναι χαρακτηριστική· «ἐκάλουν τε τόν Βαρνάβαν Δία, τόν δέ Παῦλον ῾Ερμῆν»158, ἀκόμη καί ἐκεῖ πού ὁ Παῦλος ἦταν «γούμενος τοῦ λόγου»159, γιατί σύμφωνα μέ τήν εὔστοχη παρατήρηση τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου, «καί ἀπό τῆς ὄψεως ἀξιοπρεπής ὁ Βαρνάβας». ᾿Επισφράγισμα τῆς ἀναγνωρίσεως τοῦ Βαρνάβα ἀπό τήν Πρώτη ᾿Εκκλησία ἀποτελεῖ πρόταξη τοῦ ὀνόματός του ὡς ἀπεσταλμένου τῆς ᾿Αποστολικῆς Συνόδου πρός τούς ἐξ ἐθνῶν Χριστιανούς στήν ᾿Αντιόχεια· «῎Εδοξεν μῖν γενομένοις ὁμοθυμαδόν ἐκλεξαμένοις ἄνδρας πέμψαι πρός ὑμᾶς σύν τοῖς ἀγαπητοῖς μῶν Βαρνάβᾳ καί Παύλῳ ἀνθρώποις παραδεδωκόσι τάς ψυχάς αὐτῶν ὑπέρ τοῦ ὀνόματος τοῦ Κυρίου μῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ»160. ῾Η ἀπόφαση αὐτή τῆς ᾿Αποστολικῆς Συνόδου ἀποτελεῖ ἀναγνώριση τοῦ κοινοῦ ἱεραποστολικοῦ ἔργου τῶν Βαρνάβα καί Παύλου πρός τά ἔθνη. 5) ᾿Ακόμη καί συνέχιση τῆς ἱεραποστολικῆς δράσεως τοῦ Βαρνάβα παράλληλα καί ἀνεξάρτητα ἀπό τόν Παῦλο, μετά τό γνωστό «παροξυσμό» καί χωρισμό τους, λόγῳ τοῦ Μάρκου161, δείχνει ὅτι ὁ ᾿Απόστολος Βαρνάβας δέν ἦταν ἕνας ἁπλός ἀκόλουθος, ἀλλ᾿ ἐφάμιλλος τοῦ ᾿Αποστόλου τῶν ᾿Εθνῶν. ῾Επομένως, ἄποψη ὅτι ὁ Βαρνάβας ἦταν ἕνας ἁπλός βοηθός καί συνεργάτης τοῦ Παύλου, δέν ἀνταποκρίνεται στήν εἰκόνα τῶν γεγονότων πού μαρτυροῦν οἱ Πράξεις.

῾Ως «λευΐτης», ὁ ᾿Απόστολος Βαρνάβας ἀνῆκε φυσικά στό ἰουδαϊκό ἱερατεῖο. Σύμφωνα μέ τήν πληροφορία τῶν ᾿Αριθμῶν 18,6, οἱ Λευΐτες ἦταν βοηθοί τῶν ἱερέων, ἄν καί τό Δευτερονόμιο 17,9. 18 18,1.21. 24,8. 27,9 ταυτίζει τούς ἱερεῖς μέ τούς λευΐτες.

Πῶς εὑρέθηκε ὁ ᾿Απόστολος Βαρνάβας στήν Κύπρο, οἱ Πράξεις καί τά λοιπά βιβλία τῆς Καινῆς Διαθήκης δέν μᾶς δίδουν καμιά ἀπάντηση, καί μόνο ὑποθέσεις μποροῦν νά διατυπωθοῦν γιά τό θέμα αὐτό. ῾Ως γνωστό, οἱ ᾿Ιουδαῖοι μετανάστευαν γιά λόγους ἐμπορικούς καί οἰκονομικούς, ἀλλά καί ὅταν ὑπῆρχαν στήν πατρίδα τους πολεμικές συγκρούσεις. Βέβαια, Κύπρος πάντοτε ἐκινοῦσε τό ἐνδιαφέρον αὐτῶν πού ἀναζητοῦσαν τό κέρδος. Γι᾿ αὐτό, ἕνα μεγάλος ἀριθμός ᾿Ιουδαίων μεταφέρθηκε στήν Κύπρο καί τήν Αἴγυπτο ἀπό τόν Πτολεμαῖο Αύ, τό 320 π.Χ. ῾Ο Βαρνάβας, σύμφωνα μέ μιά πληροφορία τοῦ ᾿Επιφανίου Κύπρου, ἦταν ἀπό τούς ᾿Ιουδαίους τῆς διασπορᾶς· «οὐκ ἦν ἀλλότριος τοῦ ᾿Ισραήλ». Οἱ πρόγονοί του, οἱ ὁποῖοι ἦταν ᾿Ιουδαῖοι ἀπό τή φυλή τοῦ Λευΐ, μετανάστευσαν στήν Κύπρο λόγῳ τῶν πολεμικῶν συγκρούσεων τήν ἐποχή τοῦ ᾿Αντιόχου τοῦ ᾿Επιφανοῦς (168 π.Χ.).

᾿Από τό γενονός ὅτι ὁ Βαρνάβας ξεκινᾶ τό ἱεραποστολικό του ταξίδι μέ τόν Παῦλο ἀπό τήν Κύπρο καί εἰδικά ἀπό τή Σαλαμίνα, ὅπου ἦταν ἐγκατεστημένοι πολυάριθμοι ᾿Ιουδαῖοι, ὑποθέτουμε ὅτι ἴσως αὐτή ἦταν πόλη στήν ὁποία ἐγεννήθηκε ὁ ᾿Απόστολος. ῾Η ἀρχαία παράδοση εἶναι σχεδόν ὁμόφωνη ὅτι Σαλαμίνα εἶναι ὁ τόπος τοῦ μαρτυρίου τοῦ Βαρνάβα καί τό μέρος ὅπου εὑρίσκεται ὁ τάφος του.

῎Αν καί δέν ἔχουμε πληροφορίες γιά τήν παιδική λικία τοῦ ᾿Αποστόλου Βαρνάβα στήν Καινή Διαθήκη, τό ᾿Εγκώμιο ὁμιλεῖ γιά σπουδές του στά ῾Ιεροσόλυμα, ὅπου ἐφοίτησε κοντά στόν Γαμαλιήλ καί εἶχε συμφοιτητή τόν Παῦλο. Παρά τίς ἐπιφυλάξεις μας γιά τή μαρτυρία τῆς παραδόσεως, αὐτή πρώιμη γνωριμία βοηθᾶ στήν ἐξήγηση τῆς μετέπειτα στενῆς συνεργασίας τῶν δύο ἀνδρῶν. Πάντως, κυπριακή καταγωγή τοῦ Βαρνάβα καί ἀνατροφή του σέ μιά ἑλληνική περιοχή μέ ἔντονη τήν ἐπίδραση τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ εἶναι προϋποθέσεις γιά τήν κατανόηση τοῦ ἔργου του καί ἰδιαίτερα τοῦ φιλελεύθερου πνεύματος, μέ τό ὁποῖο ἀντίκρισε τή Χριστιανική πίστη. Τό πολιτιστικό καί πνευματικό περιβάλλον, μέσα στό ὁποῖο μεγάλωσε ὁ Βαρνάβας, τόν ἐμπόδισε τελικά νά ἐγκλωβισθεῖ στίς στενές ἰουδαϊκές ἀντιλήψεις τῶν ὁμοεθνῶν του τῆς Παλαιστίνης.

Πάντως ἀξίζει νά ὑπογραμμίσουμε ὅτι ὁ ᾿Απόστολος Βαρνάβας ἀναδείχθηκε μεγάλη μορφή στόν ἀρχέγονο Χριστιανισμό καί εἶχε τή μεγαλύτερη διάκριση καί ἀναγνώριση ἀπό τούς ᾿Αποστόλους. Γι᾿ αὐτό καί οἱ σχέσεις του μέ τήν γεσία τῆς ἐκκλησίας τῶν ῾Ιεροσολύμων ἦταν πολύ στενές. ῾Η ὑπευθυνότητα, ὁποία διέκρινε τόν ᾿Απόστολο, ἐφάνηκε ἀπό τήν εὔστοχη παρέμβασή του νά παρουσιάσει τόν Παῦλο πρός τούς ᾿Αποστόλους. Αὐτή ἐνέργειά του ἔχει ἰδιαίτερη σημασία γιά τόν συγγραφέα τῶν Πράξεων, ὁ ὁποῖος ἀπό τό σημεῖο αὐτό δημιουργεῖ τίς προϋποθέσεις καί τό πλαίσιο, μέσα στό ὁποῖο ἀργότερα θά ἐξελιχθοῦν οἱ σχέσεις καί δράση τῶν δύο μεγάλων ἱεραποστόλων τῆς Πρώτης ᾿Εκκλησίας. Οἱ προοπτικές τῆς μετέπειτα συνεργασίας τῶν δύο ἀνδρῶν προδιαγράφονται μέ τή σημαντική χειρονομία τοῦ Βαρνάβα. ῾Η βαρύτητα τῆς γνώμης, ἐγγύηση καί ὑπευθυνότητα τοῦ χαρακτήρα τοῦ Βαρνάβα ἄνοιξαν τό δρόμο, γιά νά παρουσιασθεῖ στό προσκήνιο τῆς Πρώτης ᾿Εκκλησίας ὁ νέος ἀνατέλλων ᾿Απόστολος τῶν ᾿Εθνῶν, ὁ ὁποῖος μέ τό ἔργο καί τή δράση του ἔδωσε οἰκουμενικές διαστάσεις στή νεοσύστατη ᾿Εκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Αὐτός ὁ πρώην διώκτης τῆς ᾿Εκκλησίας κάτω ἀπό τήν προστατευτική, μεσολαβητική καί δυναμική παρουσία τοῦ Βαρνάβα, κατά τόν συγγραφέα τῶν Πράξεων, κάνει τήν πρώτη ἐμφάνισή του στά ῾Ιεροσόλυμα μετά τή μεταστροφή του.

῾Ο Κύπριος Βαρνάβας μέ τήν ἐνέργειά του αὐτή ἑδραίωσε ἀκόμη περισσότερο τήν εὔνοια καί τή συμπάθεια τῶν ᾿Αποστόλων.

῾Η ἀναζήτηση τοῦ Παύλου στήν Ταρσό καί δράση τῶν δύο στήν ᾿Αντιόχεια «ἐνιαυτόν ὅλον»162, ἐγκαινίασε μιά συστηματική πιά ἱεραποστολική δράση στά ἔθνη. ῾Ο Βαρνάβας, σύμφωνα μέ τό συγγραφέα τῶν Πράξεων, μεταφέρει τό κέντρο δράσεώς του ἀπό τήν ῾Ιερουσαλήμ, πού ἦταν μέχρι τώρα, στήν ᾿Αντιόχεια, ὁποία γίνεται τό κέντρο καί μητέρα τῶν ἐξ ἐθνῶν Χριστιανῶν. Τό γεγονός αὐτό ἦταν καθοριστικό γιά τή συνέχιση τῆς δραστηριότητός του. ῾Ο συμπαθής στούς ᾿Αποστόλους «υἱός παρακλήσεως», ὁ σύνδεσμός τους μέ τούς λοιπούς Μαθητές καί μάλιστα μέ τόν Παῦλο, ὁ ἀσφαλής ἐκφραστής τοῦ γνήσιου πνεύματος τῆς Πρώτης ᾿Αποστολικῆς ᾿Εκκλησίας γίνεται ὁ ἱεραπόστολος, ὁ ὁποῖος θά τάξει τόν ἑαυτό του στό ἔργο τῆς διαδόσεως τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ καί στά ἔθνη.

Κατά μία παράδοση, ὁ ᾿Απόστολος Βαρνάβας ἐκήρυξε τό Εὐαγγέλιο στήν ᾿Αλεξάνδρεια, κατ ἄλλη στή Ρώμη, κατ ἄλλη δέ καί στά Μεδιόλανα τῆς Βορείου ᾿Ιταλίας, ὥστε νά θεωρεῖται καί ὡς ὁ ἱδρυτής τῆς αὐτόθι ᾿Εκκλησίας.

Τίς τελευταῖες μέρες του φαίνεται ὅτι διῆλθε ὁ ᾿Απόστολος Βαρνάβας, στήν Σαλαμίνα τῆς Κύπρου, ὅπου συνελήφθη ἀπό τούς ᾿Ιουδαίους. Αὐτοί τόν ὁδήγησαν ἔξω ἀπό τήν πόλη, τόν ἔδεσαν στόν τράχηλο μέ σχοινί καί τόν ἐφόνευσαν διά λιθοβολισμοῦ. ῎Ετσι, ἐτελειώθηκε μαρτυρικά ὁ «υἱός τῆς παρακλήσεως», πιθανώτατα μεταξύ τῶν ἐτῶν 57-60 μ.Χ. Τό ἱερό λείψανό του τό ἔρριψαν στή φωτιά. Τοῦτο, ἀφοῦ, μέ τήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ, δέν ἀπανθρακώθηκε, παρέλαβε ὁ Μάρκος καί κάποιοι ἄλλοι εὐλαβεῖς Χριστιανοί καί τό ἐνταφίασαν σέ σπήλαιο μέ βαθύ σεβασμό καί τιμή.

᾿Αργότερα, ἐπί τοῦ αὐτοκράτορος Ζήνωνος163, περί τό 485 μ.Χ., τό τίμιο λείψανο τοῦ ᾿Αποστόλου Βαρνάβα, τό ὁποῖο ἀπό τόν ἄγνωστο τόπο τῆς ταφῆς του, ἕνεκα σφοδροῦ διωγμοῦ, ἐθαυματουργοῦσε συνεχῶς, εὑρέθηκε μέ ὑπόδειξη θαυμαστή στήν Κύπρο κάτω ἀπό δένδρο μέσα σέ ἕνα σπήλαιο, πού ἦταν σφραγισμένο μέ πέτρες. Τό ἱερό σκήνωμα, «πνέον εὐωδίαν χάριτος πνευματικῆς», εἶχε ἐπί τοῦ στήθους τό μετ αὐτοῦ συνενταφιασθέν Εὐαγγέλιον τοῦ Ματθαίου, ἰδιόγραφο τοῦ ᾿Αποστόλου Βαρνάβα. Χάρη στό γεγονός αὐτό, ᾿Εκκλησία τῆς Κύπρου ἔπαψε πλέον νά τελεῖ ὑπό τή δικαιοδοσία τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς ᾿Αντιόχειας καί κατέστη αὐτοκέφαλος, ἀφοῦ τῆς παραχωρήθηκαν ἀπό τούς αὐτοκράτορες Ζήνωνα καί ᾿Ιουστινιανό ἰδιαίτερα προνόμια. Τά λείψανα τοῦ ῾Αγίου, μετά κάποιες μετακινήσεις, γιά τίς ὁποῖες ἐπίσης ὁμιλεῖ παράδοση, κατέληξαν καί πάλι στήν Κύπρο, ὅπου σήμερα εὑρίσκονται ἀποθησαυρισμένα στήν ῾Ιερά Μονή τοῦ ᾿Αποστόλου Βαρνάβα στή Σαλαμίνα.


† Τῇ αὐτῆ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Θεοπέμπτου καί τῶν σύν αὐτῷ μαρτυρησάντων.

Εἶναι ἄγνωστο ποῦ καί πότε ἐμαρτύρησε ὁ ῞Αγιος Μάρτυς Θεόπεμπτος μαζί μέ ἄλλους 4 Μάρτυρες. ῾Ο Σωφρόνιος Εὐστρατιάδης164 ὑποθέτει ὅτι δέν εἶναι ἀπίθανο νά πρόκειται περί τοῦ ῾Αγίου Μάρτυρος Θεοπέμπτου, ὁ ὁποῖος ἑορτάζει στίς 7 Φεβρουαρίου. Οἱ Συναξαριστές ἀναφέρουν μόνο ὅτι ἐτελειώθηκε διά ξίφους.


† Τῇ αὐτῆ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός μῶν Βλιθαρίου, τῆς Σεζάννης.

῾Ο ῞Οσιος Βλιθάριος ἐγεννήθηκε στή Σκωτία κατά τόν 7ο αἰώνα μ.Χ. ῏Ηλθε στήν περιοχή τῆς Σεζάννης τῆς Γαλλίας μαζί μέ τόν ῞Οσιο Φουρσά († 16 ᾿Ιανουαρίου), ὅπου διῆλθε τό βίο του ὡς ἀναχωρητής μέ σκληρή ἄσκηση καί προσευχή. ᾿Εκοιμήθηκε μέ εἰρήνη165.


† Τῇ αὐτῆ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός μῶν ᾿Ερεβαλδίου, τοῦ ἐκ Βρετανίας, τοῦ ᾿Ερημίτου166.

῾Ο ῞Οσιος ᾿Εραβάλδιος ἐγεννήθηκε καί ἔζησε στή Βρετανία κατά τόν 8ο αἰώνα μ.Χ. ῎Εγινε ἐρημίτης καί μετά ἀπό πολλά χρόνια ἀσκητικοῦ βίου, ἦλθε σέ μία ἐνορία τῆς πόλεως Μπεριέν, ὅπου καθοδηγοῦσε πνευματικά τούς ἀνθρώπους, καί ἐκεῖ ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη.


† Τῇ αὐτῆ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός μῶν Βαρνάβα, τοῦ ἐν Βάσῃ Κοιλανίου τῆς Κύπρου.

᾿Από ποῦ καταγόταν καί πότε ἔζησε ὁ ῞Οσιος Βαρνάβας δέν γνωρίζουμε. Δυστυχῶς στή χειρόγραφη ᾿Ακολουθία του δέν ὑπάρχει Συναξάρι. Καί στή Βάσα, ὅπου ἔζησε καί ἀσκήτεψε, δέν ὑπάρχουν ζωντανές παραδόσεις γιά τό βίο του. ῾Ο Κύπριος χρονογράφος Λεόντιος Μαχαιρᾶς, πού στό Χρονικόν του γράφει καί γιά τούς ῾Αγίους πού ἔζησαν στήν Κύπρο ἤ ἦλθαν ἀπό γειτονικές χῶρες σ᾿ αὐτή, ἀναφέρει ὅτι ὁ ῞Οσιος Βαρνάβας ὑπῆρξε ἕνας ἀπό τούς 300 κληρικούς καί λαϊκούς, πού εἶναι γνωστοί μέ τό ὄνομα ᾿Αλαμανοί καί πού κατέφυγαν στήν Κύπρο μετά τήν κατάληψη τῆς Παλαιστίνης ἀπό τούς Σαρακηνούς. ῞Ομως ὁ ὑμνογράφος του, στό Δοξαστικό τῶν Αἴνων, γράφει· «Τῶν μοναστῶν τήν καλλονήν, καί τῶν Βάσεων βλάστημα καί κλέος...», πράγμα πού δείχνει πώς ὁ ῞Οσιος ἦταν γέννημα καί θρέμμα καί δόξα τῆς Βάσας.

᾿Από τήν παιδική του λικία ψυχή του, γεμάτη καλοσύνη καί εὐσέβεια, ἐξεκουραζόταν μονάχα στή μελέτη τοῦ Νόμου τοῦ Θεοῦ καί ἐκαλλιεργοῦσε τό χαρακτήρα του. Μέ αὐτό τόν τρόπο ἀπέκτησε ἦθος καί σεμνότητα.

῾Ο ῞Οσιος Βαρνάβας, σύμφωνα μέ τίς τοπικές παραδόσεις καί τήν ᾿Ακολουθία του, ἀσκήτεψε σέ ἕνα σπήλαιο, πού εὑρίσκεται στά δυτικά τοῦ χωριοῦ καί στή ρίζα ἑνός πέτρινου γκρεμοῦ ἀπό ἄσπρα ὑδατώδη πετρώματα, καί ἔζησε μιά ζωή δοσμένη ἐξ ὁλοκλήρου στόν Θεό καί τή δόξα τοῦ Θεοῦ.

῎Ετσι διακρίθηκε σέ ὅλα στήν ἀσκητική του πολιτεία καί μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ ἔγινε φωτεινή λαμπάδα, πού σκορποῦσε τό γλυκύ φῶς της ὁλόγυρα. ᾿Εκτός ἀπό τήν τακτική μελέτη τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, ἐπερνοῦσε πολλές ὧρες μέ τήν προσευχή. ῾Η μελέτη, προσοχή, προσευχή και αὐστηρή νηστεία ἦταν τά ὅπλα μέ τά ὁποῖα καθημερινά ἀγωνιζόταν. Γίνεται συνόμιλος τῶν ᾿Αγγέλων καί ἰσάγγελος ἐπί τῆς γῆς. ῾Η εὐλογία τοῦ Θεοῦ τόν ἐπεσκίασε πλουσιοπάροχα καί τόν κατέστησε καί ἐδῶ στή γῆ ἀκένωτη πηγή θαυμάτων καί εὐεργεσιῶν. Μέ πνεῦμα πραότητος καί δύναμη λόγου ἐδίδασκε ἀκούραστα κάθε φορά ἐκείνους πού, ὡς διψασμένα ἐλάφια, κατέφευγαν στό σπήλαιό του, γιά νά τόν ἰδοῦν καί νά τόν συμβουλευθοῦν γιά τή σωτηρία τους.

᾿Εκεῖ στό σπήλαιο αὐτό ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη ὁ ῞Οσιος Βαρνάβας. ῞Ενα μεγάλο θαῦμα συνόδευσε κατά τόν ὑμνογράφο τήν κοίμησή του. «Θαῦμα ὑπέρ ἔννοιαν ἐν τῇ κοιμήσει σου γέγονεν, ὁσιόφρον θεσπέσιε, νίκα τό πλῆθος τῶν Βάσεων ἐπέστη ἀθρόον, ὥσπερ γάρ ἥλιος τό πρόσωπόν σου ἐξανατέταλκεν».

᾿Από τά ἱερά λείψανα τοῦ ῾Οσίου φυλάσσονται τεμάχια καί τιμία κάρα αὐτοῦ στό ναό τῆς ῾Υπεραγίας Θεοτόκου τῆς Βάσας. ᾿Επίσης στό ναό αὐτό εὑρίσκονται καί δύο εἰκόνες τοῦ ῾Οσίου, μία παλαιά καί μία νεώτερη, πού εἰκονίζει τόν ῞Οσιο νά φέρει τούτη τήν ἐπιγραφή· «᾿Ιησοῦ μνήμη φωτίζει τόν νοῦν καί ἐκδιώκει τούς δαίμονας».


† Τῇ αὐτῆ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός μῶν Βαρνάβα, τῆς Βετλούγκα.

῾Ο ῞Οσιος Βαρνάβας ἐγεννήθηκε στήν πόλη Οὔστιουγκ τῆς Ρωσίας. ῎Εχοντας μέσα στήν καρδιά του ἀναμμένη τή φλόγα τῆς ἱερωσύνης, ἐχειροτονήθηκε ἱερέας καί διακονοῦσε σέ μιά ἀπό τίς ἐνορίες τῆς πόλεως. ᾿Από ἀγάπη πρός τό μοναχικό βίο, τό 1417, ἐγκατέλειψε τόν κόσμο καί ἐγκαταστάθηκε στίς ὄχθες τοῦ ποταμοῦ Βετλούγκα, ὅπου ἔζησε ἐπί εἴκοσι ὀκτώ χρόνια μέ ἄσκηση καί προσευχή. Κοντά του δέν εὕρισκαν πνευματική ἀνάπαυση μόνο οἱ πιστοί, ἀλλά καί τά ἄγρια ζῶα τοῦ δάσους, τά ὁποῖα ἐπλησίαζαν τόν ῞Οσιο μέ εὐχαρίστηση καί ἀσφάλεια, διότι ἔνιωθαν τήν ἀγάπη του πρός τή φύση. Σύμφωνα μέ τήν παράδοση, τό 1439, τόν ἐπισκέφθηκε ὁ ῞Οσιος Μακάριος τοῦ Ζχελτοβόντ († 25 ᾿Ιουλίου), γιά νά τόν συμβουλευθεῖ καί νά λάβει τήν εὐχή του.

῾Ο ῞Οσιος Βαρνάβας ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη, σέ βαθύ γήρας, τό 1445. Στόν τόπο τῆς ἀσκήσεώς του ἱδρύθηκε κοινοβιακή μονή ἀφιερωμένη στό ὄνομά του καί τό βίο του συνέγραψε, τό 1639, ὁ ἱερομόναχος τῆς μονῆς ᾿Ιωσήφ (Ντιάντκυν), ὁ ὁποῖος ἀργότερα ἀνέλαβε τήν εὐθύνη τῆς ἐκτυπώσεως πνευματικῶν βιβλίων στή Μόσχα.

Τά ἱερά λείψανα τοῦ ῾Οσίου εὑρέθησαν θαυματουργικά ἐπί Πατριάρχου Μόσχας ᾿Ιωάσαφ, τό 1639.

Μέ τήν πάροδο τοῦ χρόνου στή θέση τῆς μονῆς τοῦ ῾Οσίου ἐδημιουργήθηκε πόλη Βαρναβίν καί τό καθολικό τοῦ μοναστηριοῦ ἔγινε ὁ καθεδρικός ναός τῆς νέας πόλεως, πού εἶχε καί αὐτή τό ὄνομα τοῦ ῾Οσίου.


† Τῇ αὐτῇ μέρᾳ μνήμη τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Μητροφάνους Τσί-Σούνγκ καί τῶν σύν αὐτῷ μαρτυρησάντων Τατιανῆς πρεσβυτέρας, ῾Ησαΐου καί ᾿Ιωάννου, Μαρίας καί ἑτέρων διακοσίων εἴκοσι μαρτύρων.

Περί τά τέλη τοῦ 19ου αἰῶνος μ.Χ. ᾿Ορθόδοξη Κινεζική ᾿Εκκλησία ἔφθασε σέ μεγάλη ἀκμή. ᾿Απέκτησε Κινέζο ἱερέα, τόν μετέπειτα ῞Αγιο Μητροφάνη Τσί-Σούνγκ, ἐκτίσθησαν πολλοί ὀρθόδοξοι ναοί, ἐτελοῦντο Λειτουργίες πλήν τοῦ Πεκίνου καί σ ἄλλες πόλεις τῆς Κίνας καί τῆς Μαντζουρίας καί ἀπέκτησε τή μεγαλύτερη λάμψη της ἐπί τῆς ἐποχῆς τοῦ ἱεραποστόλου ᾿Ιννοκεντίου Φιγκουρόφσκυ ἀπό τό 1897 ἕως τό 1900-1901, ὁπότε ἐπῆλθε μεγάλη δοκιμασία ἀλλά καί ὁ μαρτυρικός θρίαμβος τῆς ᾿Ορθοδόξου Κινεζικῆς ἐκκλησίας. Τότε ἐξέσπασε ἐπανάσταση τῶν Μπόξερ, τῶν συντηρητικῶν Κινέζων, πού ἦταν ἀντίθετοι στούς νεωτερισμούς καί στίς μεταρρυθμίσεις, σύμφωνα μέ τά ξενόφερτα δυτικά πρότυπα. ῾Η χήρα αὐτοκράτειρα μέ τούς συντηρητικούς καί τούς ὀπαδούς τῶν πατροπαράδοτων πολεμικῶν τεχνῶν ἐπενέβησαν βίαια καί ἐματαίωσαν τά σχέδια τῶν νεωτεριστῶν. Τό κίνημα τῶν Μπόξερ, ὅπως ὀνομάσθηκε ἀπό τούς ξένους, ἔπνιξε στό αἷμα κάθε ἀντίδραση καί ἐπεζήτησε τήν ἔξωση ὅλων τῶν ξένων πού ἐζοῦσαν στή χώρα, στούς ὁποίους κατά τή γνώμη τους ὀφείλονταν κάθε κακό πού συνέβη σ αὐτήν.

Τό 1900, ἀπόπειρα τῶν ξένων νά φέρουν περισσότερα στρατεύματα στό Πεκίνο, ἐπιδείνωσε τήν κατάσταση. Στίς 10 ᾿Ιουνίου ἐκολλήθησαν προκηρύξεις στούς τοίχους τοῦ Πεκίνου, πού ἐκαλοῦσαν τούς Κινέζους νά ἐξολοθρεύσουν ὅλους τούς Χριστιανούς καί νά ἀπειλοῦν μέ φοβερά μαρτύρια ὅσους θά προσπαθοῦσαν νά κρυφθοῦν. ῾Η 11η ᾿Ιουνίου 1900 ἔγινε μέρα τῆς δόξας γιά τή χώρα τῆς Κίνας, πού προσέφερε καί αὐτή τή μερίδα τῶν Μαρτύρων της στήν πορφυρή ἁλουργίδα τῆς θριαμβεύουσας ᾿Εκκλησίας.

῾Η πομπή τῶν δημίων ἐξεκίνησε μεγαλοπρεπῶς μέ ἀναμμένους δαυλούς, ὑψώνοντας στά χέρια τά εἴδωλα τῶν πατροπαράδοτων θεῶν τῆς σινικῆς φυλῆς καί κρατώντας θυμιατήρια, γιά νά τούς θυμιάσουν οἱ Χριστιανοί ἀρνούμενοι τήν πίστη τους καί τήν πατρώα εὐσέβεια. Τά μαρτύρια ἦσαν φρικτά καί ὁ φόβος μέγας. ᾿Από τούς 700 Κινέζους ᾿Ορθόδοξους, οἱ 300 ἐμαρτύρησαν γιά τήν πίστη τους.

῾Ο ῞Αγιος Μητροφάνης ἦταν ὁ πρῶτος Κινέζος ᾿Ορθόδοξος ἱερέας καί εἶχε χειροτονηθεῖ ἀπό τόν ῞Αγιο Νικόλαο τῆς ᾿Ιαπωνίας. ῾Υπηρετοῦσε τήν ὀρθόδοξη ἱεραποστολή δεκαπέντε ὁλόκληρα χρόνια. ῎Εσφαξαν μπροστά στά μάτια του τήν πρεσβυτέρα του Τατιανή καί τό 23χρονο υἱό του ῾Ησαΐα, ἐνῶ ἔκοψαν τή μύτη, τά αὐτιά καί τά δάκτυλα τῶν ποδιῶν τοῦ μικρότερου υἱοῦ του ᾿Ιωάννου. ῾Ο παιδομάρτυρας ὄχι μόνο δέν δυσανασχετοῦσε, ἀλλά ὡς ἐκ θαύματος δέν ἔνιωθε κανένα πόνο καί ἀπαντοῦσε στίς προκλήσεις τῶν δημίων του πού τόν ἀποκαλοῦσαν «παιδί τῶν δαιμόνων»· «Εἶμαι Χριστιανός ᾿Ορθόδοξος καί πιστεύω στόν Χριστό καί ὄχι στούς δαίμονες».

᾿Αφοῦ ἐκτέλεσαν τόν πατέρα Μητροφάνη, νύφη του Μαρία, μνηστή τοῦ Μάρτυρος ῾Ησαΐα, 19 ἐτῶν, ἔφθασε στό πρεσβυτέριο ἐπιθυμώντας νά πεθάνει μέ τήν οἰκογένεια τοῦ μνηστῆρος της. ῞Οταν οἱ Μπόξερ ἐκύκλωσαν τό σπίτι, Μαρία, ἀφοῦ ἐβοήθησε πολλούς Χριστιανούς νά πηδήσουν τόν τοῖχο τῆς αὐλῆς καί νά σωθοῦν, ἐστάθηκε μέ θάρρος κατέναντι τῶν δημίων της καί τούς κατηγόρησε γιά τήν ἄδικη δολοφονία τόσων ψυχῶν, χωρίς νά ἔχει ἀποδειχθεῖ ἐνοχή τους ἀπό κανένα δικαστήριο. Οἱ δήμιοι τῆς ἐτρύπησαν τά πόδια καί τῆς καταπλήγωσαν τά χέρια, προτρέποντάς την νά φύγει καί νά σωθεῖ. ῾Η γενναία ὅμως Μαρία τούς ἀπάντησε θαρραλέα· «᾿Εγεννήθηκα ἐδῶ, κοντά στό ναό τῆς Παναγίας Θεοτόκου, ἐδῶ καί θά πεθάνω». Τότε οἱ Μπόξερ τήν ἀποτελείωσαν.

Μεταξύ τῶν Μαρτύρων τῆς ᾿Ορθοδόξου πίστεως, συγκαταλέγονται καί πολλοί ἀπόγονοι τῶν κατοίκων τοῦ ᾿Αλμπασίν τῆς Ρωσίας πού εἶχαν πρῶτοι φέρει τό φῶς τῆς ᾿Ορθοδοξίας στό Πεκίνο, τό 1685, καί οἱ ὁποῖοι εἶχαν πιά ἀφομοιωθεῖ μέ τούς Κινέζους. ᾿Από αὐτούς συγκρατοῦνται τά ὀνόματα τῶν· Κλήμεντος Κουϊ-Κίν, Ματθαίου Χάι-Τσουάν, τοῦ ἀδελφοῦ του Βίτ καί τῆς ῎Αννας Τσούι.

᾿Από τούς περίπου χίλιους τῆς ἐνορίας τοῦ Πεκίνου οἱ τριακόσιοι χάθηκαν στά αἱματηρά γεγονότα τῆς 11ης ᾿Ιουνίου 1900, ἐκ τῶν ὁποίων 222 ἔλαβαν τό στέφανο τοῦ μαρτυρίου καί ἀπετέλεσαν τήν ἔνδοξη μαρτυρική ἀρχή τοῦ 20οῦ αἰῶνος167.


† Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός μῶν Λουκᾶ, ἀρχιεπισκόπου Κριμαίας.

῾Ο ῞Αγιος Λουκᾶς, κατά κόσμον Βαλεντίνος, υἱός τοῦ Φήλικος Βόϊνο-Γιασενέτσκϊυ, ἐγεννήθηκε στίς 14 ᾿Απριλίου τοῦ 1877, στήν πόλη Κέρτς, τό ἀρχαῖο Ποντικάπαιο, πού ἦταν ἀποικία τῶν Μιλησίων. Στό τέλος τῆς δεκαετίας τοῦ 1880 οἰκογένειά του μετακομίζει στήν πρωτεύουσα τῆς Οὐκρανίας, τό Κίεβο.

᾿Από τήν παιδική του λικία ὁ ῞Αγιος ἐξεχώρισε ἀπό τά ἄλλα ἀδέλφια του. ᾿Εζοῦσε ἁπλά καί λιτά. Αὐτό ὅμως πού ἐπέδρασε στήν ψυχή του ἦταν τό περίφημο μοναστήρι τῆς Λαύρας τῶν Σπηλαίων, ἕνας τόπος ἁγιασμένος ἀπό τίς προσευχές, τήν ἄσκηση καί τά δάκρυα πολλῶν ῾Αγίων Πατέρων καί ᾿Ασκητῶν τῆς ᾿Εκκλησίας, πού ἔζησαν ἐκεῖ ἀπό τό 10ο αἰώνα. ᾿Εσπούδασε στήν ᾿Ακαδημία Καλῶν Τεχνῶν τοῦ Κιέβου καί εἶχε τό χάρισμα τῆς ζωγραφικῆς. Παράλληλα μέ τίς πνευματικές του ἀναζητήσεις ἐμελετοῦσε μέ ἰδιαίτερη ἐπιμέλεια τήν ῾Αγία Γραφή. Πολλά σημεῖα τοῦ Εὐαγγελίου τόν συνέπαιρναν. Τά ὑπογράμμιζε μέ κόκκινο μελάνι. Αὐτό τό Εὐαγγέλιο τό ἐκράτησε μέχρι τό τέλος τῆς ζωῆς του, ἔγινε ὁ ἀχώριστος σύντροφός του. Στή συνέχεια ἐσπούδασε τήν ἰατρική ἐπιστήμη στό πανεπιστήμιο τοῦ Κιέβου. Τό μέλλον του, ὡς ἰατροῦ, φαίνεται λαμπρό, ἀφοῦ ξεχωρίζει καί διακρίνεται στίς σπουδές του. ᾿Εκεῖνος ὅμως εἶχε ὡς σκοπό τή διακονία τοῦ πάσχοντος ἀνθρώπου, καί ἰδιαίτερα τοῦ πτωχοῦ. Βοηθάει τούς πάντες. Διακονεῖ χιλιάδες ἀσθενεῖς. Προοδεύει τόσο πολύ στήν ἰατρική ἐπιστήμη καί ἐκλέγεται Καθηγητής Πανεπιστημίου.

Τό 1918 συλλαμβάνεται ἀπό τό καθεστώς τῆς ᾿Οκτωβριανῆς ἐπαναστάσεως, ἀλλά, σάν ἀπό θαῦμα ἐλευθερώνεται. ῎Ηδη ἔχουν ἀρχίσει τά δεινά τῆς ᾿Εκκλησίας. ῾Ο Θεός ξαφνικά τόν καλεῖ νά γίνει ἱερεύς καί νά διακονήσει τό λαό Του. Στίς 26 ᾿Ιανουαρίου 1921 λαμβάνει τόν πρῶτο βαθμό τῆς ἱερωσύνης. Μιά ἑβδομάδα ἀργότερα, τήν μέρα τῆς ἑορτῆς τῆς ῾Υπαπαντῆς τοῦ Κυρίου, χειροτονεῖται πρεσβύτερος, ἀπό τόν ᾿Αρχιεπίσκοπο Τασκένδης ᾿Ιννοκέντιο, καί ἀξιώνεται νά κρατήσει στά χέρια του τήν παρακαταθήκη πού τοῦ παρέδωσε ᾿Εκκλησία, τό Σῶμα τοῦ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, σάν τόν Προφήτη Συμεών τό Θεοδόχο. ῾Ο ῞Αγιος ἀγωνιζόταν σέ πολλά μέτωπα. ᾿Από τή μιά μεριά φροντίδα τῶν ὀρφανῶν παιδιῶν του. ᾿Από τήν ἄλλη οἱ ἀνάγκες τῆς ἐνορίας. Παράλληλα ἐδίδασκε στό Πανεπιστήμιο, στήν ἕδρα τῆς τοπογραφικῆς ἀνατομίας καί χειρουργικῆς, ἐνῶ ἐργαζόταν καί στό νοσοκομεῖο.

῾Ο ἐξόριστος ᾿Επίσκοπος τῆς Οὐφά ᾿Ανδρέας ἔφθασε τό 1922 στήν Τασκένδη, μετά τήν ἀναγκαστική ἀπομάκρυνση τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Ιννοκεντίου ἀπό τούς σχισματικούς τῆς «Ζώσης ᾿Εκκλησίας», πού ἔκαναν πιό ζωντανή τήν παρουσία τους μέ τή βοήθεια τῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν τοῦ κράτους. Οἱ κάτοικοι τῆς Τασκένδης ἐξέλεξαν ὁμόφωνα ᾿Επίσκοπό τους τόν ῞Αγιο. ῾Ο ᾿Επίσκοπος ᾿Ανδρέας, ὁ ὁποῖος εἶχε ἐπισκεφθεῖ τό μαρτυρικό Πατριάρχη Μόσχας Τύχωνα, εἶχε τήν ἄδεια νά ἐκλέγει τούς ᾿Επισκόπους καί νά τούς χειροτονεῖ κρυφά. ῎Ετσι ἔκειρε μοναχό τόν ῞Αγιο καί τόν ὀνόμασε Λουκᾶ, πρός τιμήν ᾿Αποστόλου καί Εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ, τοῦ ἰατροῦ. ῾Η χειροτονία του ἔγινε στήν πόλη Πεντζικέντ ἀπό ἐξόριστους ᾿Επισκόπους. ῾Η πορεία πρός τό μαρτύριο ἄρχισε.

Στίς 9 ᾿Ιουνίου 1923 ἐπῆγε στό ναό καί ἐτέλεσε τόν ῾Εσπερινό καί τόν ῎Ορθρο. ᾿Επέστρεψε στό σπίτι καί ἄρχιζε νά προετοιμάζεται γιά τή Θεία Λειτουργία, διαβάζοντας τήν ᾿Ακολουθία τῆς Θείας Μεταλήψεως. ᾿Εκεῖνο τό βράδυ τόν συνέλαβαν οἱ κομισάριοι τῶν Μπολσεβίκων. ῞Ομως, ἐπειδή ἐγνώριζαν πόσο δημοφιλής ἦταν ὁ ᾿Επίσκοπος Λουκᾶς καί ἐφοβοῦντο ταραχές, ἔβαλαν σέ ἐφαρμογή τή μέθοδο τῆς συκοφαντίας καί τῆς λασπολογίας. ῾Η κατηγορία ἦταν ὅτι συμμετεῖχε σέ ἀντιεπαναστατικά κινήματα κατά τοῦ καθεστῶτος. Παρ ὅλα αὐτά δέν κατάφεραν τίποτε, ἀλλά ἔπρεπε νά τόν διώξουν ἀπό τήν Τασκένδη, γιατί εἶχε ἤδη μεταβεῖ στήν Τασκένδη ὁ ἀντικανονικός ᾿Επίσκοπος τῆς «Ζώσης ᾿Εκκλησίας». ῾Ο ᾿Επίσκοπος Λουκᾶς φθάνει στή Μόσχα, ὅπου συναντᾶ τόν ῞Αγιο Πατριάρχη Τύχωνα καί συλλειτουργεῖ μαζί του. Σέ λίγες μέρες καί πάλι συλλαμβάνεται καί ὁδηγεῖται στίς φυλακές Μπουτύρσκι, οἱ ὁποῖες εἶχαν τή φήμη τῶν πιό σκληρῶν φυλακῶν τῆς Μόσχας. ᾿Από ἐκεῖ μεταφέρεται στίς φυλακές Ταγκάνκα πού βρίσκονται στήν ἄλλη πλευρά τῆς Μόσχας καί σέ λίγο καιρό ἐξορίζεται στή Σιβηρία, στήν πόλη Γενισέϊσκ. ῾Η ἰατρική ἰδιότητά του τοῦ ἐπέτρεπε κάποια μικρή ἄνεση καί σχετική ἐλευθερία κινήσεων. ᾿Ελειτουργοῦσε καί ἐχειρουργοῦσε. ᾿Εθεράπευε τίς ψυχικές ἀλλά καί τίς σωματικές ἀσθένειες τῶν ἀνθρώπων. Καί πάλι τόν ἐξορίζουν στό χωριό Χάγια, κοντά στόν παραπόταμο τοῦ ᾿Αγκαρᾶ, γιά νά ἐπιστρέψει ἐκ νέου στό Γενισέϊσκ. Τόν ἐξορίζουν στό Τουρουχάνσκ. ᾿Αγόγγυστα ὁ ᾿Επίσκοπος ἐδέχθηκε τήν ἀπόφαση. Στήν περιοχή αὐτή οἱ κλιματολογικές συνθῆκες κάνουν τή ζωή πολύ δύσκολη. ῾Ο χειμώνας εἶναι σκοτεινός καί ἀτελείωτος. ῾Η θερμοκρασία κατεβαίνει στούς 40 βαθμούς ὑπό τό μηδέν ἤ ἀκόμη πιό κάτω. ῾Ο ῞Αγιος θέτει τόν ἑαυτό του καί τή ζωή του στή διακονία τῶν ἀνθρώπων καί ἰδιαίτερα τῶν ἀσθενῶν.

῾Η δράση τοῦ ῾Αγίου δέν ἀφήνει ἀδιάφορους τούς κρατικούς παράγοντες. Τοῦ ἀπαγορεύουν νά εὐλογεῖ τούς ἀσθενεῖς στό νοσοκομεῖο, νά κάνει κηρύγματα, νά ἐπισκέπτεται ἕνα μοναστήρι πού ἦταν ἐκεῖ κοντά, μέ ἕλκηθρο. ῞Ομως, τό μαρτύριο συνεχίζεται. Τόν κατηγοροῦν γιά ἀνυπακοή στή σοβιετική ἐξουσία καί τόν ἐξορίζουν στόν ᾿Αρκτικό ὠκεανό. Μόνη του παρηγοριά ὁ Θεός. ῾Η προσευχή ἦταν τό καταφύγιό του. ῾Η χάρη τοῦ Θεοῦ ἐνίσχυε τό μάρτυρα ᾿Επίσκοπο πού ἄντεξε καί αὐτή τή σκληρή δοκιμασία.

῾Ο ῞Αγιος, μέ τή βοήθεια τοῦ ᾿Επισκόπου Κρασνογιάρσκ ᾿Αμφιλοχίου, ἐπιστρέφει στήν Τασκένδη. Στίς 23 ᾿Απριλίου 1930, οἱ ἀρχές ἀνακοινώνουν τήν κατεδάφιση τοῦ ναοῦ τοῦ ῾Οσίου Σεργίου τοῦ Ραντονέζ. ῾Ο ῞Αγιος Λουκᾶς ἀναστατώθηκε. Γράφει γι αὐτό ὁ ἴδιος· «Στίς 23 ᾿Απριλίου 1930 γιά τελευταία φορά λειτούργησα στόν ἱερό ναό καί κατά τήν ἀνάγνωση τοῦ Εὐαγγελίου μέ συνεπῆρε σκέψη πώς τό ἴδιο βράδυ θά μέ συλλάβουν. ῞Οπως κι ἔγινε. Τήν ἐκκλησία τήν γκρέμισαν ὅταν ἐγώ βρισκόμουν στή φυλακή. Στόν πασίγνωστο κατηχητικό λόγο πού διαβάζεται τό Πάσχα, ὁ ῞Αγιος ᾿Ιωάννης ὁ Χρυσόστομος λέει, ὅτι ὁ Θεός ὄχι μόνο τά ἔργα δέχεται, ἀλλά καί τή γνώμη ἀσπάζεται. Καί τήν πράξη τιμᾶ καί τήν πρόθεση ἐπαινεῖ. Γι αὐτή τήν πρόθεσή μου νά πεθάνω μέ μαρτυρικό θάνατο, ἄς μοῦ συγχωρέσει ὁ Θεός τίς πολλές ἁμαρτίες μου».

Τό Μάιο τοῦ 1931, ἀκολουθεῖ δεύτερη ἐξορία στή Σιβηρία, ἀνακρίσεις καί βασανιστήρια. Γιά λίγο τόν ἀφήνουν ἐλεύθερο καί τό Μάρτιο τοῦ 1940 ἐξορίζεται γιά τρίτη φορά. Κατά τή διάρκεια τοῦ Βύ παγκοσμίου πολέμου καλεῖται στήν πόλη Κρασνογιάρσκ, ὅπου προσφέρει τίς πολύτιμες ὑπηρεσίες του ὡς ἰατρός καί λειτουργός τοῦ Κυρίου, γιά νά ἐκλεγεῖ στή συνέχεια ᾿Αρχιεπίσκοπος αὐτῆς. Λίγο ἀργότερα μετατίθεται στήν ᾿Αρχιεπισκοπή Ταμπώφ καί Μιτσούρνικ καί τό 1945, μετά τό τέλος τοῦ πολέμου, δέχεται τήν πρώτη πολιτική ἐπιβράβευση γιά τό τεράστιο ἔργο του καί τήν προσφορά του. Τό Μάιο τοῦ ἔτους 1946 ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος Λουκᾶς μετατίθεται στήν Κριμαία, ὡς ᾿Αρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως καί Κριμαίας168. ᾿Εκεῖ, ὁ ῞Αγιος Λουκᾶς, ἀφοῦ προσέφερε τά πάντα στή διακονία τοῦ λαοῦ του, ἐκοιμήθηκε ὁσίως, τό 1961169.

῾Η ᾿Εκκλησία τιμᾶ, ἐπίσης, τή μνήμη του στίς 29 Μαΐου.


† Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μετακομιδή τῶν ἱερῶν λειψάνων τοῦ ὁσίου πατρός μῶν ᾿Εφραίμ, τοῦ ἐκ Ρωσίας.

῾Η ᾿Εκκλησία ἑορτάζει τή μνήμη τοῦ ῾Οσίου ᾿Εφραίμ καί στίς 28 ᾿Ιανουαρίου.

῾Ο ῞Οσιος ᾿Εφραίμ ἵδρυσε στήν πόλη Νόβο-Τόργκα ξενώνα, ὅπου κατοικοῦσαν αἰχμάλωτοι ἤ καταδικασμένοι, καί διακονοῦσε τούς πάντες μέ αὐταπάρνηση. ῾Ομοίως στή δεξιά ὄχθη τοῦ ποταμοῦ Τβέρτς, πλησίον τοῦ ξενῶνος, ἵδρυσε ναό τό 1038, καί τή μονή Νοβοτόρζσκϊυ τῶν ῾Αγίων Βόριδος καί Γκλέμπ. Τά ἱερά λείψανά του μετεκομίσθησαν στό καθολικό τῆς μονῆς, τό 1572.


† Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, σύναξις τῆς ῾Υπεραγίας Θεοτόκου τοῦ «῎Αξιόν ᾿Εστιν», ἐν ῾Αγίῳ ῎Ορει.

῾Η ἱερή εἰκόνα τῆς Παναγίας τοῦ «῎Αξιόν ᾿Εστιν» φυλάσσεται στό ναό τοῦ Πρωτάτου τοῦ ῾Αγίου ῎Ορους, στίς Καρυές. ῾Ο ναός αὐτός ἐκτίσθηκε τό 843 μ.Χ., ἐμεγάλωσε ἀπό τόν ῞Οσιο ᾿Αθανάσιο τόν ᾿Αθωνίτη καί ἁγιογραφήθηκε κατά τό 13ο αἰώνα μ.Χ. ἀπό τόν περίφημο ἁγιογράφο ᾿Εμμανουήλ Πανσέληνο.

Σύμφωνα μέ τήν παράδοση, κάποιος μοναχός, ὁ ὁποῖος ἐζοῦσε κοντά στίς Καρυές μ ἕνα νεαρό ὑποτακτικό, ἔφυγε ἕνα βράδυ ἀπό τό κελί, διότι ἔπρεπε νά πάει στήν ἐκκλησία τοῦ Πρωτάτου, γιά νά συμμετάσχει σέ μιά ἀγρυπνία. ῞Οταν ἐνύχτωσε, ὁ δόκιμος, πού ἔμεινε μόνος, ἄκουσε ἀργά τό βράδυ νά κτυποῦν τήν πόρτα καί ἀνοίγοντάς την εἶδε ἕνα γέροντα μοναχό, πού ἐζητοῦσε φιλοξενία. Τά μεσάνυχτα ὁ γέροντας καί ὁ δόκιμος ἄρχισαν νά ψάλουν μαζί τήν ᾿Ακολουθία. Μόλις ἔφθασε ὥρα νά ψάλουν «Τήν Τιμιωτέραν», ὁ γέροντας πρόλαβε τό δόκιμο στό ψάλσιμό του λέγοντας πρίν τό «῎Αξιον ἐστιν μακαρίζειν Σε τήν Θεοτόκον, τήν ἀειμακάριστον καί παναμώμητον καί Μητέρα τοῦ Θεοῦ μῶν». ῾Ο νεαρός δόκιμος ἄκουσε τόν ὕμνο αὐτό γιά πρώτη φορά. Γι᾿ αὐτό εἶπε στό γέροντα νά τοῦ γράψει αὐτά τά λόγια, γιά νά ὑμνεῖ τήν Παναγία. ῾Ο γέροντας ἐδέχθηκε καί ἔγραψε τόν ὕμνο ἐπάνω σέ μιά πέτρα, πού ἔγινε μαλακή σάν κερί, καί εἶπε στό νεαρό δόκιμο· «᾿Από ἐδῶ καί πέρα ἔτσι ἐσεῖς καί ὅλοι οἱ ᾿Ορθόδοξοι νά ψάλετε αὐτόν τόν ὕμνο». ῾Ο γέροντας μοναχός, ἀφοῦ εἶπε πώς τόν ἔλεγαν Γαβριήλ, ἐξαφανίσθηκε.

Μόλις ἐπέστρεψε ὁ γέροντας μοναχός, ὁ δόκιμος τοῦ ἔδειξε τήν πέτρα καί ἔψαλε τόν ὕμνο πού εἶχε ἀκούσει. ῾Ο γέροντας μέ τή διάκρισή του διεπίστωσε ἀμέσως τό θαυματουργικό γεγονός καί ἔτρεξε νά μεταφέρει τό θαυμαστό ἀντικείμενο στούς γέροντες τοῦ γειτονικοῦ μοναστηριοῦ. ῎Ετσι διαδόθηκε ὅτι ὁ μυστηριώδης ἐπισκέπτης ἦταν ὁ ᾿Αρχάγγελος Γαβριήλ, ὁ ὁποῖος εἶχε κατέβει ἀπό τόν οὐρανό, γιά νά διδάξει ἕνα νέο ὕμνο πρός τιμήν τῆς ῾Υπεραγίας Θεοτόκου.

῾Η χαραγμένη πέτρα ἀπό τόν ᾿Αρχάγγελο Γαβριήλ ἀπεστάλη στόν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Νικόλαο Χρυσοβέργη (984-996 μ.Χ.), ὁ ὁποῖος ἐνέκρινε τήν εἰσαγωγή τοῦ ἀγγελικοῦ αὐτοῦ ὕμνου στό λειτουργικό βίο τῆς ᾿Εκκλησίας.

῾Ο ῞Αγιος Νικόδημος ὁ ῾Αγιορείτης ἀναφέρει ὅτι τό γεγονός αὐτό εἶναι πολύ παλαιό καί τοῦτο μαρτυρεῖται ἀπό τά Μηναῖα τῆς ᾿Εκκλησίας, ὅπου στίς 11 ᾿Ιουνίου ἀναγράφεται· «Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, Σύναξις τοῦ ᾿Αρχαγγέλου Γαβριήλ ἐν τῷ ῎Αδειν». Τό γεγονός αὐτό συνέβη τό 982 μ.Χ.

῾Η ἱερή εἰκόνα τῆς Θεομήτορος εἶναι τύπου ᾿Ελεούσης ἤ Γλυκοφιλούσης καί κρατᾶ στά δεξιά της τόν ᾿Ιησοῦ Χριστό.

Ταῖς αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, ὁ Θεός,

ἐλέησον μᾶς. ᾿Αμήν.

Για ενημέρωση σχετικά με τα νέα, τις εκδηλώσεις, τις εκδόσεις και το έργο μας παρακαλούμε συμπληρώσετε τα παρακάτω στοιχεία. Για τους όρους προστασίας δεδομένων δείτε εδώ.